Κολωνία (με ολίγη από Βόννη)

Αυτές οι ολίγες φώτος από το σύντομο ταξίδι στην Κολωνία. Όμορφη πόλη και χαλαρωτική. Δυστυχώς δεν πρόλαβα το καρναβάλι που από ότι κατάλαβα είναι όλα τα λεφτά (Viiivaaaaa Coloooniaaaaa.....) Οι τελευταίες δύο φώτος είναι από τη Βόννη (στην προτελευταία είναι το σπίτι του Μπετόβεν...) η οποία δεν λέει και πολλά.

Επαναφορά (Μερική)

Καινούριος Χρόνος λοιπόν. Δεν ξέρω αν σηματοδοτεί τίποτα αυτό, πιθανότατα όχι, αλλά δεν θέλω να είμαι και μίζερος και να λέω ότι όλα μένουν ίδια. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο ποστάρω μερικές φωτογραφίες από τη ζωή σε αυτή την πόλη χωρίς να είναι και τίποτα το ιδιαίτερο (οι φωτογραφίες εννοώ, η ζωή στην πόλη καλή είναι). Μερικές από μια πρόσφατη βόλτα κατά μήκος του Regent's Canal (Δεν έχει μόνο το Άμστερνταμ κανάλια...) μέχρι το Camden Town και το οποίο by the way περνάει μόλις δυο τετράγωνα πάνω από το σπίτι μου. Οι άλλες φώτο είναι η θέα από το παράθυρο του γραφείου μου αλλά και το καινούριο μου γραφείο (άααανεση) στο οποίο σύντομα θα προστεθεί και ένα καινούριο PC με 19αρα super οθόνη σε αντίθεση με το χρέπι (P4 @ 1.8 GHz...) που έχω τώρα!

Την Πέμπτη, 24/1 θα πάω μια σύντομη επίσκεψη στον φίλτατο Κεφτέ (ή αλλιώς Θανάση) στη Κολωνία. Ελπίζω να έχω πιο ενδιαφέρουσες φώτο τότε. Μπαμπάι...

Merry Xmas!

The post you are reading was intentionally written in English. However, this is not the case, I just wrote it for the non-Greek speaking friends that keep complaining about the funny letters they have to deal with every time they check this website (I have no idea why some of you insist on visiting my blog - reading a bunch of Greek letters doesn't mean you improve your math skills...). So, I just want to wish you Μerry Χmas and a Ηappy Νew Υear!!! Cu in January!

Στα δικά μας τώρα, ναι λοιπόν, επιστρέφω για μερικές μέρες. Ετοιμαστείτε για αλητείες - ξέρετε εσείς που με διαβάζετε τακτικά! Και φάτε όσα μελομακάρονα προλάβετε μέχρι να έρθω...

Adios!

Procrastination

Αγαπητό μου κοινό, συγνώμη για την πολυήμερη απουσία, αλλά μια οι υποχρεώσεις μου ως wanna be Dr. και μια όλες οι άλλες ασχολίες (=βλακείες) που πρέπει να κάνω παράλληλα με αυτό με κράτησαν λίαν απασχολημένο, κοινώς χρειάζομαι διακοπές.... (αν και δεν τις βλέπω να κρατάνε και πολύ εδώ που τα λέμε)

Νομίζω ότι ήμουν από τους λίγους (;) που ήξεραν λίγο πολύ τι εστί διδακτορικό πριν να ξεκινήσω και σε αυτό με βοήθησε η εμπειρία του προηγούμενου χρόνου. Όντας στο τελευταίο έτος των σπουδών μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω σε ένα από τα καλά εργαστήρια στην Ελλάδα που παράγει σεβαστή έρευνα σε διεθνές επίπεδο. Μέσα σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα πήρα μια πρώτη γεύση του πως είναι η έρευνα, δηλαδή η διαδικασία του να ψάχνεις κάτι το οποίο πρακτικά κάνει περίπου άλλους 10 σαν εσένα στον κόσμο αυτό να πονοκεφαλιάζουν αλλά δεν ενδιαφέρει απολύτως κανέναν άλλον από τα υπόλοιπα 6 δις.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτούς που μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία... Οι λόγοι που δεν συνέχισα δεν είναι τόσο απλοί για να εξηγηθούν εδώ...

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσα να παραθέσω για να δικαιολογήσω γουστάρω που κάνω αυτό που κάνω. Ο σημαντικότερος από όλους είναι όμως το ότι προσπαθώ να βρω κάτι το οποίο δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει, να το θεμελιώσω επιστημονικά ορθά και να καταφέρω να πείσω όσους ασχολούνται με αυτό ότι αυτό που υποστηρίζω είναι έγκυρο. Χωρίς να μου ζητάει κανένας ούτε εργασίες, ούτε εξετάσεις, ούτε άλλα πράγματα που αποστειρώνουν τη γνώση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια βέλτιστη μέθοδος διδασκαλίας, ίσως μόνο αυτή που υπαγορεύεται από την ισχυρή θέληση αυτού που θέλει να μάθει και τη μικρή βοήθεια που μπορεί να προσφέρει αυτός που την έχει πλησιάσει λίγο περισσότερο. Αλίμονο αν οι δάσκαλοι ήταν τέλειοι, θα ήμασταν όλοι ίδιοι... Και αυτό σημαίνει ότι σταματά να παράγεται γνώση. Η καύλα για αυτό που θέλεις να κάνεις είναι πάντα το κίνητρο. (Συγνώμη για τη φράση δεν βρήκα άλλη που να περιγράφει καλύτερα αυτό που θέλω να πω, η ερωτική ηδονή είναι άλλωστε ισχυρότερη από την πλειοψηφία των συναισθημάτων).

Γιατί τα λέω όλα αυτά θα ρωτούσε εύλογα κανείς. Έχω μια αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει προς κάτι το οποίο μοιάζει με μεγάλο αδερφό. Δεν χρειάζεσαι καμία γνώση παρά μόνο σερβιρισμένη πληροφορία. Μόνο έτσι θα βγάλει παραπάνω φράγκα το αφεντικό. Και εσύ που θες να γίνεις σαν και αυτόν κάθεσαι από κάτω με το στόμα ανοιχτό περιμένοντας να πέσει κανένα ψίχουλο. Αλλά χοντραίνεις κάθε μέρα και πιο πολύ και δυσκολεύεσαι πλέον να χορτάσεις. Το τέλος είναι προφανές...

Για να ελαφρύνω την κατάσταση όπως συνηθίζεται στο τέλος, δίνω ένα λινκ από το οποίο και το παραπάνω σκίτσο. Είναι πασίγνωστο στους απανταχού πιεϊστντίδες με εξαιρετικά καμμένη αίσθηση του χιούμορ. Ακολουθούν References...

Brighton

Εκδρομή στο Brighton. Παρά το κρύο που φάγαμε, άξιζε τελικά. Τελείως διαφορετική φάση από το Λονδίνο, θα έλεγα ότι θυμίζει λίγο μεσογειακή πόλη (έχει και σημαντικό ισπανόφωνο πληθυσμό για όσους ενδιαφέρονται λέω εγώ τώρα...). Πολλά στενάκια και πεζόδρομοι, όμορφα χωμένα και κυρίως καλόγουστα μαγαζιά αν και σε ορισμένα σημεία δεν ξεφεύγει από τη βρετανική κακογουστιά. Αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη χωρίς να έχει και πολλά να δεις. Απλά και μόνο για τους χαλαρούς ρυθμούς της. (Η ποιότητα των φώτο δεν είναι και η καλύτερη μιας και είναι από κινητό, ο φωτισμός δεν βοηθάει επίσης... )

Cult και Trends

Καλησπέρες από τη συχνότητα του themoni.blogspot.com (Κούλα πολύ κωλόπαιδο κτλ κτλ). Όπως φαίνεται και από την εισαγωγή του post το θέμα της σημερινής μας εκπομπής είναι το cult και η επίδραση του στα χαζο-trends που κυκλοφορούν κάθε μέρα. Την αφορμή θα την εξηγήσω αργότερα.

Πολύ "sex pistols" και "γκε-γκε" ακούστηκε τον τελευταίο καιρό, τουλάχιστον όσο ήμουν στην Ελλάδα. Και δε λέω πλάκα έχει και χαβαλές να γίνεται αλλά νομίζω ότι παράγινε το κακό με τη φάση "καλτ". Η αλήθεια είναι ότι τέτοιου τύπου ταινίες έχουν προσφέρει άφθονο γέλιο αλλά η νομίζω ότι ξεφύγαμε από τα συνηθισμένα πριν λίγο καιρό. Τη "φάρσα" με τον τύπο που λέει "τέλος" την άκουσα και εγώ πριν από καιρό, αρκετό πριν γίνει γνωστή. Δεν θα πω ότι δεν γέλασα μόλις την άκουσα και εγώ στη φάση του χαβαλέ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Πριν από μερικές μέρες κατάφερα με κάποιο τρόπο και χάζεψα λίγο ελληνική τιβί. Μέσα σε μερικές ώρες πρέπει να άκουσα την επανάληψη του "τέλος" αρκετές φορές, από κάτι πολύ και καλά κουλ(ους) νεοέλληνες μαϊντανούς.

Να υπενθυμίσω ότι στη φάρσα (για όσους δεν θυμούνται καλά) είναι ένας μάγκας που παίρνει τηλέφωνο έναν που υποτίθεται ότι είναι ομοφυλόφιλος και να του λέει ότι του λέει. Αυτό που δεν θυμάται κανείς είναι ότι στο "τέλος" ο τύπος λέει κάτι σαν "κακό είναι μωρή πουστάρα" για το γεγονός ότι δηλώνει ομοφυλόφιλος και τα συναφή. Επιπλέον, πριν από μερικές μέρες μίλαγαν οι "ίδιοι" πάλι στα κανάλια (ακόμη και στις ειδήσεις) για "κτηνωδία" σχετικά με την υπόθεση του τύπου που πέταξε καυτό λάδι σε ένα σκύλο. Δεν είδα όλο το δελτίο αλλά είμαι σίγουρος ότι όλες οι πραγματικές κτηνωδίες (Ιράκ, Αφγανιστάν, Βιρμανία, ο κατάλογος είναι τεράστιος) που εξελίσσονται καθημερινά σε τούτο το μάταιο κόσμο ήταν στον πάτο των ρεπορτάζ μετά από τις ετοιμασίες του Αι Βασίλη και των ξωτικών του , αν βρήκαν και εκεί θέση.

Αυτό που θέλω να πω εν ολίγοις είναι ότι είναι άλλο πράγμα η ηθική και η αξιοπρέπεια και άλλο η ηθικολογία και η σοβαροφάνεια. Αντιπαραβάλω τα δύο αυτά θέματα, που είναι μάλλον ασήμαντα και τα δύο, για να δείξω ότι η καλή μας κοινωνία δέχεται και υποστηρίζει το δίκιο ενός σκύλου (που φυσικά είναι διαστροφή αυτό που έκανε ο τύπος) ενώ ταυτόχρονα γελά με το δικαίωμα του καθένα να δηλώνει ομοφυλόφιλος ή ότι άλλο θέλει. Επαναλαμβάνω ότι και τα δυο θέματα δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρά και δεν θα συγκρίνω κανένα από αυτά με άλλα ουσιαστικά θέματα. Δεν μπορώ να βάλω ποτέ στην ίδια μοίρα το κάψιμο ενός σκύλου με λάδι με το γεγονός ότι υπάρχουν παιδιά 5 και 6 χρονών που δουλεύουν 12 ώρες τη μέρα για λιγότερο από ένα ευρώ, δολάριο, λίρα (το ίδιο κάνει όταν δεν έχεις να φας...). Και κανενός τα δικαιώματα δε συγκρίνονται με το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες σε αυτό τον πλανήτη που το 20% ίσως και παραπάνω του πληθυσμού είναι φορείς του HIV.

Post

Νέο πόστ που ασχολείται και λίγο με το ποστ. Όχι μόνο τη μουσική αλλά τη γενικότερη φάση που περνάει η δική μας γενιά. Αυτό που χαρακτηρίζει τη γενιά μας είναι το ποστ με μια λέξη. Και δεν είναι απλά μια λέξη που χαρακτηρίζει διάφορα μουσικά είδη εμπορικά και μη. Αλλά επιμένω ένας χαρακτηρισμός μια γενιάς κατά την ταπεινή μου άποψη. Είναι λίγο κουραστικό να το εξηγήσω εδώ σε αυτό το μπλογκ αυτό που θέλω να πω αλλά νομίζω ότι η δική μας γενιά αντιμετωπίζει το μέλλον μάλλον με απαισιοδοξία. Σαν όλα να έχουν γίνει ήδη και εμείς να ψαχνόμαστε σαν χαμένοι μέσα σε ήδη υπάρχουσες κλίμακες και ιδέες. Αν δεν καταλάβετε τι θέλω να πω με τα παραπάνω δεν πειράζει γιατί ούτε και εγώ είμαι σίγουρος για αυτά που γράφω και ας λέω ότι έχω άποψη.

Καλός ποστ δίσκος είναι ο τελευταίος των Explosions in the Sky. Πιο κιθαριστικός και πιο μελωδικός από τους άλλους με μεγαλύτερο όγκο στον ήχο ορισμένες φορές σε σημείο παρεξηγήσιμο από τους ποστάδες. Ίσως να μην αρέσει και πολύ στους φανατικούς του είδους αλλά τουλάχιστον είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Ο δρόμος προς το δοκτοριλίκι καλά πάει. Παρόλα αυτά, εκτός από το κυρίως μενού κάνω και ασκήσεις και εργαστήρια στους πρωτοετείς. Είναι πολύ περίεργο όταν σκέφτομαι μερικές φορές το γεγονός ότι μέχρι πριν από λίγους μήνες έκανα ακόμη μαθήματα και εργαστήρια. Πάντως η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα εδώ είναι άψογη. Θα παραθέσω ένα μόνο στοιχείο για τη σχολή. Κάθε έτος προπτυχιακών έχει περί τους 60-70 φοιτητές. Δηλαδή όσους πρέπει για να γίνει σωστή δουλειά. Και γίνεται γιατί μπορείς και ξέρεις ποιός είναι καλός και θέλει παραπάνω ερεθίσματα και ποιός λιγότερο και χρειάζεται περισσότερη βοήθεια. Εμένα πάντως στις προπτυχιακές σπουδές μου ελάχιστοι καθηγητές γνώριζαν την ύπαρξη μου και δε νομίζω ότι αποτελώ εξαίρεση...

Χαιρετίσματα από το σκοτεινό Λονδίνο. (Χωρίς πλάκα, η πόλη το χειμώνα είναι σχεδόν πάντα σκοτεινή)