Resurrection!

Λοιπόν, αποφάσισα να αναστήσω το μπλογκ μου. Και αυτό μόλις δυο μέρες πριν τις διακοπές μου. Τις οποίες τις δικαιούμαι όπως και να έχει. Ημερομηνία προηγούμενου ποστ 12-3-08... Ε, λοιπόν είπα να γράψω ένα σάμαρι (ή σαμάρι, όπως το δει κανείς...) των τελευταίων μηνών.

Το διδακτορικό πάει σχετικά καλά. Μέχρι κάποια στιγμή ήμουν χαμένος. Αλλά πλέον έχω αρχίσει να βλέπω φως στο τούνελ και να βγάζω και τίποτα αποτελέσματα της προκοπής. Τα οποία ελπίζω να δημοσιεύσω στο (ο θεός του photonics να το κάνει) paper που έγραφα τον τελευταίο καιρό (βασικός λόγος για τον οποίο χάθηκα). Στο μεταξύ πήγα και ένα ταξιδάκι στη Σουηδία (πανέμορφες γυναίκες, άθλιο φαγητό, ακριβά ποτά) από όπου και δεν έχω και τίποτα φώτο της προκοπής να ποστάρω. Το γουόρκσοπ που πήγα ήταν ενδιαφέρον και εποικοδομητικό. Νομίζω ότι αυτά τα γουόρκσοπ τελικά είναι πιο χρήσιμα από τα τεράστια και χαοτικά συνέδρια, τουλάχιστον για κάποιον που είναι στην αρχή του πιεϊτσντί του.

Από Τετάρτη αρχίζουν οι διακοπές λοιπόν. Πιστεύω ότι το καλοκαίρι είναι η χειρότερη περίοδος για τους phd students. Οι καθηγητές σου δεν είναι πλέον απασχολημένοι με τους προπτυχιακούς τους φοιτητές (τουλάχιστον ασχολούνται αρκετά με τη διδασκαλία), κατεβάζουν καινούριες ιδέες και γενικά ασχολούνται 100% με την έρευνα και τιπότα άλλο. Οπότε όλο το βάρος πέφτει σε σένα μικρέ και ανόητε μεταπτυχιακέ φοιτητάκο! Ελπίζω τουλάχιστον ο απολογισμός της χρονιάς να είναι θετικός.

Μπαμπάι προς το παρόν, έκανε ντου ο supervisor...

Bday Post!

Το παραπάνω strip είναι απλά τέλειο! Προσοχή, είναι υπερβολικά geeky και απευθύνεται στους απανταχού Ηλεκτρολόγους και μόνον αυτούς! (Το σωστό θα ήταν: Given a signal with 2-Hz Bandwidth, the Nyquist frequency must be 1-Hz to avoid alienating of the Fourier Transform και πρόκειται για πραγματικό γεγονός...).

Λοιπόν, λοιπόν έφτασα αισίως τα 23! Δεν έχω να δηλώσω κάτι για αυτό απλά είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια στη ζωή μου που την ημέρα των γενεθλίων μου δεν έχω διάβασμα για εξεταστική! Από την άλλη δεν είμαι στην Αθήνα όπου θα μπορούσα να το γιορτάσω κάπως καλύτερα! Αλλά όποιος θέλει να γιορτάσει μαζί μου, αύριο το απόγευμα στο Marlborough Arms...

Κολωνία (με ολίγη από Βόννη)

Αυτές οι ολίγες φώτος από το σύντομο ταξίδι στην Κολωνία. Όμορφη πόλη και χαλαρωτική. Δυστυχώς δεν πρόλαβα το καρναβάλι που από ότι κατάλαβα είναι όλα τα λεφτά (Viiivaaaaa Coloooniaaaaa.....) Οι τελευταίες δύο φώτος είναι από τη Βόννη (στην προτελευταία είναι το σπίτι του Μπετόβεν...) η οποία δεν λέει και πολλά.

Επαναφορά (Μερική)

Καινούριος Χρόνος λοιπόν. Δεν ξέρω αν σηματοδοτεί τίποτα αυτό, πιθανότατα όχι, αλλά δεν θέλω να είμαι και μίζερος και να λέω ότι όλα μένουν ίδια. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο ποστάρω μερικές φωτογραφίες από τη ζωή σε αυτή την πόλη χωρίς να είναι και τίποτα το ιδιαίτερο (οι φωτογραφίες εννοώ, η ζωή στην πόλη καλή είναι). Μερικές από μια πρόσφατη βόλτα κατά μήκος του Regent's Canal (Δεν έχει μόνο το Άμστερνταμ κανάλια...) μέχρι το Camden Town και το οποίο by the way περνάει μόλις δυο τετράγωνα πάνω από το σπίτι μου. Οι άλλες φώτο είναι η θέα από το παράθυρο του γραφείου μου αλλά και το καινούριο μου γραφείο (άααανεση) στο οποίο σύντομα θα προστεθεί και ένα καινούριο PC με 19αρα super οθόνη σε αντίθεση με το χρέπι (P4 @ 1.8 GHz...) που έχω τώρα!

Την Πέμπτη, 24/1 θα πάω μια σύντομη επίσκεψη στον φίλτατο Κεφτέ (ή αλλιώς Θανάση) στη Κολωνία. Ελπίζω να έχω πιο ενδιαφέρουσες φώτο τότε. Μπαμπάι...

Merry Xmas!

The post you are reading was intentionally written in English. However, this is not the case, I just wrote it for the non-Greek speaking friends that keep complaining about the funny letters they have to deal with every time they check this website (I have no idea why some of you insist on visiting my blog - reading a bunch of Greek letters doesn't mean you improve your math skills...). So, I just want to wish you Μerry Χmas and a Ηappy Νew Υear!!! Cu in January!

Στα δικά μας τώρα, ναι λοιπόν, επιστρέφω για μερικές μέρες. Ετοιμαστείτε για αλητείες - ξέρετε εσείς που με διαβάζετε τακτικά! Και φάτε όσα μελομακάρονα προλάβετε μέχρι να έρθω...

Adios!

Procrastination

Αγαπητό μου κοινό, συγνώμη για την πολυήμερη απουσία, αλλά μια οι υποχρεώσεις μου ως wanna be Dr. και μια όλες οι άλλες ασχολίες (=βλακείες) που πρέπει να κάνω παράλληλα με αυτό με κράτησαν λίαν απασχολημένο, κοινώς χρειάζομαι διακοπές.... (αν και δεν τις βλέπω να κρατάνε και πολύ εδώ που τα λέμε)

Νομίζω ότι ήμουν από τους λίγους (;) που ήξεραν λίγο πολύ τι εστί διδακτορικό πριν να ξεκινήσω και σε αυτό με βοήθησε η εμπειρία του προηγούμενου χρόνου. Όντας στο τελευταίο έτος των σπουδών μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω σε ένα από τα καλά εργαστήρια στην Ελλάδα που παράγει σεβαστή έρευνα σε διεθνές επίπεδο. Μέσα σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα πήρα μια πρώτη γεύση του πως είναι η έρευνα, δηλαδή η διαδικασία του να ψάχνεις κάτι το οποίο πρακτικά κάνει περίπου άλλους 10 σαν εσένα στον κόσμο αυτό να πονοκεφαλιάζουν αλλά δεν ενδιαφέρει απολύτως κανέναν άλλον από τα υπόλοιπα 6 δις.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτούς που μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία... Οι λόγοι που δεν συνέχισα δεν είναι τόσο απλοί για να εξηγηθούν εδώ...

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσα να παραθέσω για να δικαιολογήσω γουστάρω που κάνω αυτό που κάνω. Ο σημαντικότερος από όλους είναι όμως το ότι προσπαθώ να βρω κάτι το οποίο δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει, να το θεμελιώσω επιστημονικά ορθά και να καταφέρω να πείσω όσους ασχολούνται με αυτό ότι αυτό που υποστηρίζω είναι έγκυρο. Χωρίς να μου ζητάει κανένας ούτε εργασίες, ούτε εξετάσεις, ούτε άλλα πράγματα που αποστειρώνουν τη γνώση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια βέλτιστη μέθοδος διδασκαλίας, ίσως μόνο αυτή που υπαγορεύεται από την ισχυρή θέληση αυτού που θέλει να μάθει και τη μικρή βοήθεια που μπορεί να προσφέρει αυτός που την έχει πλησιάσει λίγο περισσότερο. Αλίμονο αν οι δάσκαλοι ήταν τέλειοι, θα ήμασταν όλοι ίδιοι... Και αυτό σημαίνει ότι σταματά να παράγεται γνώση. Η καύλα για αυτό που θέλεις να κάνεις είναι πάντα το κίνητρο. (Συγνώμη για τη φράση δεν βρήκα άλλη που να περιγράφει καλύτερα αυτό που θέλω να πω, η ερωτική ηδονή είναι άλλωστε ισχυρότερη από την πλειοψηφία των συναισθημάτων).

Γιατί τα λέω όλα αυτά θα ρωτούσε εύλογα κανείς. Έχω μια αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει προς κάτι το οποίο μοιάζει με μεγάλο αδερφό. Δεν χρειάζεσαι καμία γνώση παρά μόνο σερβιρισμένη πληροφορία. Μόνο έτσι θα βγάλει παραπάνω φράγκα το αφεντικό. Και εσύ που θες να γίνεις σαν και αυτόν κάθεσαι από κάτω με το στόμα ανοιχτό περιμένοντας να πέσει κανένα ψίχουλο. Αλλά χοντραίνεις κάθε μέρα και πιο πολύ και δυσκολεύεσαι πλέον να χορτάσεις. Το τέλος είναι προφανές...

Για να ελαφρύνω την κατάσταση όπως συνηθίζεται στο τέλος, δίνω ένα λινκ από το οποίο και το παραπάνω σκίτσο. Είναι πασίγνωστο στους απανταχού πιεϊστντίδες με εξαιρετικά καμμένη αίσθηση του χιούμορ. Ακολουθούν References...

Brighton

Εκδρομή στο Brighton. Παρά το κρύο που φάγαμε, άξιζε τελικά. Τελείως διαφορετική φάση από το Λονδίνο, θα έλεγα ότι θυμίζει λίγο μεσογειακή πόλη (έχει και σημαντικό ισπανόφωνο πληθυσμό για όσους ενδιαφέρονται λέω εγώ τώρα...). Πολλά στενάκια και πεζόδρομοι, όμορφα χωμένα και κυρίως καλόγουστα μαγαζιά αν και σε ορισμένα σημεία δεν ξεφεύγει από τη βρετανική κακογουστιά. Αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη χωρίς να έχει και πολλά να δεις. Απλά και μόνο για τους χαλαρούς ρυθμούς της. (Η ποιότητα των φώτο δεν είναι και η καλύτερη μιας και είναι από κινητό, ο φωτισμός δεν βοηθάει επίσης... )

Cult και Trends

Καλησπέρες από τη συχνότητα του themoni.blogspot.com (Κούλα πολύ κωλόπαιδο κτλ κτλ). Όπως φαίνεται και από την εισαγωγή του post το θέμα της σημερινής μας εκπομπής είναι το cult και η επίδραση του στα χαζο-trends που κυκλοφορούν κάθε μέρα. Την αφορμή θα την εξηγήσω αργότερα.

Πολύ "sex pistols" και "γκε-γκε" ακούστηκε τον τελευταίο καιρό, τουλάχιστον όσο ήμουν στην Ελλάδα. Και δε λέω πλάκα έχει και χαβαλές να γίνεται αλλά νομίζω ότι παράγινε το κακό με τη φάση "καλτ". Η αλήθεια είναι ότι τέτοιου τύπου ταινίες έχουν προσφέρει άφθονο γέλιο αλλά η νομίζω ότι ξεφύγαμε από τα συνηθισμένα πριν λίγο καιρό. Τη "φάρσα" με τον τύπο που λέει "τέλος" την άκουσα και εγώ πριν από καιρό, αρκετό πριν γίνει γνωστή. Δεν θα πω ότι δεν γέλασα μόλις την άκουσα και εγώ στη φάση του χαβαλέ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Πριν από μερικές μέρες κατάφερα με κάποιο τρόπο και χάζεψα λίγο ελληνική τιβί. Μέσα σε μερικές ώρες πρέπει να άκουσα την επανάληψη του "τέλος" αρκετές φορές, από κάτι πολύ και καλά κουλ(ους) νεοέλληνες μαϊντανούς.

Να υπενθυμίσω ότι στη φάρσα (για όσους δεν θυμούνται καλά) είναι ένας μάγκας που παίρνει τηλέφωνο έναν που υποτίθεται ότι είναι ομοφυλόφιλος και να του λέει ότι του λέει. Αυτό που δεν θυμάται κανείς είναι ότι στο "τέλος" ο τύπος λέει κάτι σαν "κακό είναι μωρή πουστάρα" για το γεγονός ότι δηλώνει ομοφυλόφιλος και τα συναφή. Επιπλέον, πριν από μερικές μέρες μίλαγαν οι "ίδιοι" πάλι στα κανάλια (ακόμη και στις ειδήσεις) για "κτηνωδία" σχετικά με την υπόθεση του τύπου που πέταξε καυτό λάδι σε ένα σκύλο. Δεν είδα όλο το δελτίο αλλά είμαι σίγουρος ότι όλες οι πραγματικές κτηνωδίες (Ιράκ, Αφγανιστάν, Βιρμανία, ο κατάλογος είναι τεράστιος) που εξελίσσονται καθημερινά σε τούτο το μάταιο κόσμο ήταν στον πάτο των ρεπορτάζ μετά από τις ετοιμασίες του Αι Βασίλη και των ξωτικών του , αν βρήκαν και εκεί θέση.

Αυτό που θέλω να πω εν ολίγοις είναι ότι είναι άλλο πράγμα η ηθική και η αξιοπρέπεια και άλλο η ηθικολογία και η σοβαροφάνεια. Αντιπαραβάλω τα δύο αυτά θέματα, που είναι μάλλον ασήμαντα και τα δύο, για να δείξω ότι η καλή μας κοινωνία δέχεται και υποστηρίζει το δίκιο ενός σκύλου (που φυσικά είναι διαστροφή αυτό που έκανε ο τύπος) ενώ ταυτόχρονα γελά με το δικαίωμα του καθένα να δηλώνει ομοφυλόφιλος ή ότι άλλο θέλει. Επαναλαμβάνω ότι και τα δυο θέματα δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρά και δεν θα συγκρίνω κανένα από αυτά με άλλα ουσιαστικά θέματα. Δεν μπορώ να βάλω ποτέ στην ίδια μοίρα το κάψιμο ενός σκύλου με λάδι με το γεγονός ότι υπάρχουν παιδιά 5 και 6 χρονών που δουλεύουν 12 ώρες τη μέρα για λιγότερο από ένα ευρώ, δολάριο, λίρα (το ίδιο κάνει όταν δεν έχεις να φας...). Και κανενός τα δικαιώματα δε συγκρίνονται με το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες σε αυτό τον πλανήτη που το 20% ίσως και παραπάνω του πληθυσμού είναι φορείς του HIV.

Post

Νέο πόστ που ασχολείται και λίγο με το ποστ. Όχι μόνο τη μουσική αλλά τη γενικότερη φάση που περνάει η δική μας γενιά. Αυτό που χαρακτηρίζει τη γενιά μας είναι το ποστ με μια λέξη. Και δεν είναι απλά μια λέξη που χαρακτηρίζει διάφορα μουσικά είδη εμπορικά και μη. Αλλά επιμένω ένας χαρακτηρισμός μια γενιάς κατά την ταπεινή μου άποψη. Είναι λίγο κουραστικό να το εξηγήσω εδώ σε αυτό το μπλογκ αυτό που θέλω να πω αλλά νομίζω ότι η δική μας γενιά αντιμετωπίζει το μέλλον μάλλον με απαισιοδοξία. Σαν όλα να έχουν γίνει ήδη και εμείς να ψαχνόμαστε σαν χαμένοι μέσα σε ήδη υπάρχουσες κλίμακες και ιδέες. Αν δεν καταλάβετε τι θέλω να πω με τα παραπάνω δεν πειράζει γιατί ούτε και εγώ είμαι σίγουρος για αυτά που γράφω και ας λέω ότι έχω άποψη.

Καλός ποστ δίσκος είναι ο τελευταίος των Explosions in the Sky. Πιο κιθαριστικός και πιο μελωδικός από τους άλλους με μεγαλύτερο όγκο στον ήχο ορισμένες φορές σε σημείο παρεξηγήσιμο από τους ποστάδες. Ίσως να μην αρέσει και πολύ στους φανατικούς του είδους αλλά τουλάχιστον είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Ο δρόμος προς το δοκτοριλίκι καλά πάει. Παρόλα αυτά, εκτός από το κυρίως μενού κάνω και ασκήσεις και εργαστήρια στους πρωτοετείς. Είναι πολύ περίεργο όταν σκέφτομαι μερικές φορές το γεγονός ότι μέχρι πριν από λίγους μήνες έκανα ακόμη μαθήματα και εργαστήρια. Πάντως η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα εδώ είναι άψογη. Θα παραθέσω ένα μόνο στοιχείο για τη σχολή. Κάθε έτος προπτυχιακών έχει περί τους 60-70 φοιτητές. Δηλαδή όσους πρέπει για να γίνει σωστή δουλειά. Και γίνεται γιατί μπορείς και ξέρεις ποιός είναι καλός και θέλει παραπάνω ερεθίσματα και ποιός λιγότερο και χρειάζεται περισσότερη βοήθεια. Εμένα πάντως στις προπτυχιακές σπουδές μου ελάχιστοι καθηγητές γνώριζαν την ύπαρξη μου και δε νομίζω ότι αποτελώ εξαίρεση...

Χαιρετίσματα από το σκοτεινό Λονδίνο. (Χωρίς πλάκα, η πόλη το χειμώνα είναι σχεδόν πάντα σκοτεινή)

Pics!

Αν αναρωτιέται κανείς τι λείπει από τη φώτο που είμαι εγώ δίπλα στον Τάμεση η απάντηση είναι κιλά από πάνω μου...Οι φώτος είναι μια ευγενική χορηγία του Bob Sap μιας και εγώ δεν πρόκειται ποτέ να τραβήξω φώτος εδώ που ήρθα. Έτσι ρε, τα κρατάω όλα για την πάρτη μου...

News!(?)

Λοιπόν δεν μπόρεσα να αντισταθώ και επιτέλους θα ποστάρω και πάλι. Τι έκανα αυτές τις μέρες; Χμμμ, δέχτηκα επισκέψεις από δυο φίλους (κιοφτέ και bob sap) ξεχωριστά οπότε έκανα και εγώ ένα τουρ στην μικρή μας πόλη και μπορώ να πω ότι συνεχώς ανακαλύπτω νέα πράγματα και δεν είμαι σίγουρος ότι θα σταματήσω να ανακαλύπτω κάποια στιγμή. Οπότε πολλές βόλτες, πολύ περπάτημα και πολλές μπύρες, κυρίως μετά του κιοφτέ.

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε και ο τελικός του παγκοσμίου πρωταθλήματος ράγκμπυ. Φαντάζομαι οι περισσότεροι δεν το ξέρατε, θα σας ενημερώσω εγώ όμως. Λοιπόν, στον τελικό αγωνίστηκαν Αγγλία εναντίον Νότιας Αφρικής και φυσικά νίκησαν οι Αφρικανοί με 15-6. Από τα λίγα που ξέρω από ράγκμπυ, μιας και θέλω δεν θέλω βλέπω εδώ που έμπλεξα, οι Αφρικανοί ήταν μπάι φαρ καλύτεροι. Οπότε υπήρχε μια σχετική βουβαμάρα το σαββατόβραδο στο Λονδίνο. Τους λυπήθηκα τους καημένους να πω την αλήθεια, όχι τόσο για το ράγκμπυ αλλά για την ήττα απο τη Ρωσία στο ποδόσφαιρο την περασμένη Τετάρτη, η οποία σημαίνει ότι μάλλον η Αγγλία μένει εκτός μιας και το Ισραήλ πρέπει να τους κάνει δωράκι και να νικήσει τη Ρωσία. Το οποίο βέβαια δεν είναι διόλου απίθανο με την ότι να ναι ομάδα της Ρωσίας. Από την άλλη οι γείτονες Σκωτσέζοι είναι έτοιμοι να σηκώσουν τα κιλτ και να δείξουν τον εσωτερικό τους κόσμο στους Άγγλους μιας και μάλλον περνάνε σε έναν όμιλο με Γαλλία και Ιταλία...(φιναλίστ του μουντιάλ για όσους έχουν ασθενή μνήμη).

Είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα κάνει ο Ολυμπιακός στη Μαδρίτη. Θέλω να δω αν υπάρχει και μια στο εκατομμύριο περίπτωση να άλλαξε νοοτροπία και ψυχολογία αυτή η ομάδα στα εκτός στο Τσάμπιονς Λίγκ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να απαιτεί νίκη αλλά τουλάχιστον αν φας το γκολ ρε γαύρε κυνήγησε το μπας και πάρεις κανένα χ. Θεωρητικά πάντως το παιχνίδι είναι το δυσκολότερο στον όμιλο.

Η συγγραφή του report συνεχίζεται με πυρετώδεις ρυθμούς (λέμε και καμιά μλκία)...Βασικά το διδακτορικό έχει αρκετή δουλειά και πολύ διάβασμα μιας και δεν συνέχισα να κάνω κάτι ακριβώς πάνω σε αυτό που έκανα στη διπλωματική μου. Ανυπομονώ να μπω και λίγο στο lab όμως μιας και Πιεϊτσντί χωρίς αυτό δεν λέει.

Τι άλλα; Αυτάααα. Μπάι! Ακολουθούν πι-ες...

ps1: Xaberis που ήσουν το Σάββατο το βράδυ και κυρίως με ποιόν/ποιά την ώρα που όλοι έβλεπαν το ευγενές σπορ του ράγκμπυ;;;;;;;;

ps2: Ρε Kωστελέτο που σκατά μπαίνεις φαντάρος, εννοώ σώμα και στρατόπεδο...

WC1X 9EN

Λοιπον, αυτό είναι το πολυπόθητο πόστ που εδώ και καιρό ήθελα να κάνω από το Λονδίνο αλλά δεν είχα προλάβει ή απλά βαριόμουν. Έχω τόσο καιρό να γράψω σε αυτό το μπλόγκ που δεν ξέρω πλέον αν πρέπει να αρχίσω να γράφω σελίδες ή απλά δυο μαλακίες που θα μου έρθουν στο μυαλό τα αμέσως επόμενα λεπτά.

Για το Λονδίνο ότι και να πω είναι λίγο. Και ακόμη και αν ακούγεται κλισέ θα το ξαναπώ. Η πόλη αυτή έχει χίλια πρόσωπα και δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις αν σου αρέσει που ζεις εδώ ή όχι. Δεν θέλω να είμαι σαν αυτούς τους λονδρέζους που λένε πόσο καταπληκτική είναι η πόλη τους όντας κολλημένοι στη μπάρα της παμπ της γειτονιάς τους, ούτε και σαν αυτούς που πάνε στις θεατρικές υπερπαραγωγές της πόλης κάθε παρασκευή για να νιώσουν περισσότερο πολιτισμένοι. Αν θα έπρεπε με μια λέξη να χαρακτηρίσω την πόλη θα έλεγα ότι είναι πανκ. Τίποτα άλλο. Τα πάντα γύρω σου δίνουν αυτή την εντύπωση. Αλλά από την άλλη είναι το Λονδίνο πανκ ή το πανκ είναι το Λονδίνο; Δεν ξέρω.

Έχω κάνει και έχω δει αρκετά αυτόν τον περίπου ένα μήνα που είμαι εδώ. Πολύ λίγα για τα δεδομένα της πόλης και για τα δικά μου. Ο καιρός αυτός πέρασε κυρίως με πράγματα που έπρεπε να κάνω για την προσαρμογή μου εδώ και την εγκατάσταση οπότε μιλάμε για πολλή γραφειοκρατία, κάρτες, τράπεζες, χαρτιά και ένα σωρό άλλες μαλακίες με τις οποίες έχω πειστεί ότι δεν θα τελειώσω ποτέ. Για να πω την αλήθεια δεν έχω βγει και πάρα πολύ (απλά πολύ) ως τώρα κυρίως επειδή δεν μπορώ να παλέψω τα ωράρια που βγαίνει ο κόσμος εδώ αλλά και την κούραση του διδακτορικού.

Το διδακτορικό καλά πάει ως τώρα. Έχω πολύ καλή συνεργασία με τον supervisor μου που είναι εξαιρετικά σημαντικό αλλά δεν έχω κάνει και πολλά πέρα από το να περνάω άπειρες ώρες μπροστά απο papers και άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Ελπίζω σχετικά σύντομα να έχω προχωρήσει και να τελειώσω το report που όπως συνηθίζεται κάθε ψάρακας PhD γράφει για το τι θέλει να κάνει.


Πάντως έχω χάσει τη φόρμα μου και δεν ξέρω τι άλλο να γράψω τώρα και γενικά έχω παρακμάσει σαν μπλόγκερ. Μόλις έχω καμιά καλή ιδέα ή κανένα αξιοπρεπές σκηνικό θα το γράψω αμέσως...

ps: Ο Xaberis έχει κωλοχαρεί από τότε που ήρθα αλλά έχει φάει και λίγο κλάσιμο τις τελευταίες μέρες. Σόρυ ρε Xab αλλά μόλις γυρίσεις σου υπόσχομαι ότι θα γίνουν πολλά Σκληρ σκηνικά...

London

Hey!

Αυτό είναι το πρώτο ποστ που κάνω από το Λονδίνο και όπως συνηθίζεται θα έπρεπε να βάλω 5379 φωτογραφίες και να δώσω λεπτομερή αναφορά για όσα έχω κάνει εδω. Από την άλλη δεν πολυγουστάρω να το κάνω αυτό και επιπλέον δεν έχω τραβήξει ούτε μια φωτογραφία. Είμαι ακόμη στη φάση της προσαρμογής αφού δεν έχω εγκατασταθεί ακόμα και τρέχω γενικά για ψιλοδουλειές και ταίζω το τέρας της γραφειοκρατείας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να ανοίξεις λογαριασμό σε αγγλική τράπεζα. Έχω πάει σε 6 (όλες τις μεγάλες ως τώρα HSBC, Barclays, NatWest...) και μου ζητάνε ότι να ναι από χαρτιά. Και ο καθένας λέει τα δικά του. Κατά τα άλλα καλά

Anyway, αυτά προς το παρόν. Όταν θα αρχίσει ο κωλόκαιρος εδώ θα έχω πιο πολύ όρεξη και χρόνο να γράφω και τίποτα.

ps: Χαμπέρη απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να πας σε grand-prix της F1 και να φύγεις την πρώτη μισή ώρα!!!! Θα μου πείς εδώ θέλεις να γυρίσεις στην Αθήνα, οπότε τι να περιμένει κανείς;

The Last Supper

Αυτό είναι το τελευταίο ποστ που γράφω από την Αθήνα. Από την προσεχή Τετάρτη θα είμαι Λονδίνο, ποιός ξέρει για πόσο... Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να γράψω σε αυτό το ποστ. Απλά γράφω ότι μου κατέβει. Και ίσως αυτός και να είναι και ο λόγος ύπαρξης των μπλόγκ.

Τα συναισθήματα είναι περίεργα. Θα μου λείψουν αυτά που γουστάρω και αναγκαστικά αφήνω πίσω μου αλλά και είναι πολλά που δεν τα γούσταρα και ελπίζω να μην τα ξαναδώ. Και είμαι από αυτούς που γουστάρουν την Αθήνα και τη ζώη της. Σε τέτοιες περιπτώσεις αν αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από την απώλεια θα σε πάρει από κάτω. Είναι το κλασικό παράδειγμα με το ποτήρι που κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο και οι υπόλοιποι μισογεμάτο. Η πρόκληση που ακολουθεί σε κάθε περίπτωση είναι μεγάλη και ενδιαφέρουσα. Αν δεν υπάρχει ενθουσιασμός για την αλλαγή τότε αυτή καταλήγει σε δημοσιοϋπαλληλική απόσπαση.

Δεν ξέρω αν όλα όσα πάω να κάνω είναι καλά για μένα και θα μου αρέσουν. Ελπίζω πως ναι, αλλά αν δεν τα δοκιμάσω δεν θα μάθω και ποτέ. Επόμενο πόστ από Λονδίνο λοιπόν και ελπίζω ότι θα είναι αρκετά πιο ενδιαφέρον.

Γειά

Back in Black

Επιστροφή από διακοπές δεν είναι ποτέ καλή επιστροφή! Έτσι λένε οι περισσότεροι. Αυτό θα έλεγα και εγώ αν δεν είχα να φύγω για το Λονδίνο σε μερικές μέρες. Σίγουρα για όλους που θα ξενιτευτούν τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Αλλά ο ενθουσιασμός συνήθως υπερισχύει...

Και ξαφνικά αποκτήσαμε επικαιρότητα μέσα στον Αύγουστο! Εκλογές λέει. Όλοι για άλλη μια φορά θέλουν την ψήφο μας και θα προσπαθήσουν για αυτό. Ας αναλογιστούμε πριν πάμε (πάτε, εγώ μάλλον δεν θα ψηφίσω...) να ψηφίσουμε τι άλλαξε μέσα στα τελευταία χρόνια. Και με ποιά πολιτική κατεβαίνουν τα δυο μεγάλα κόμματα και διεκδικούν την διακυβέρνηση. Κατά την ταπεινή μου άποψη οι πολιτικές που θέλουν να ακολουθήσουν τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή αυτή του φιλελευθερισμού για τη ΝΔ και αυτή της σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ, είναι αδύνατο να εφαρμοστούν στην Ελλάδα, τουλάχιστον κατά τα ευρωπαικά πρότυπα. Γιατί πάντα οι πολιτικές καθορίζονται από το τι κεφάλαια και τι πόρους έχεις διαθέσιμα. Και η Ελλάδα πάσχει πολύ σε αυτό.

Ο εκσυγχρονισμός του κράτους δεν προχώρησε στο βαθμό που θα έπρεπε, ώστε να επιλέγουμε ελεύθερα πως θα διαχειριστούμε τα πάγια κεφάλαια της χώρας. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έφεραν λεφτά στα ταμεία του κράτους ή τουλάχιστον δεν υπήρξε σωστή διαχείριση αυτών. Η κρατική περιουσία που έχει πουληθεί δεν έχει φανεί καθόλου στο μέσο πολίτη. Και τα περισσότερα από τα μεγάλα έργα που έγιναν, έγιναν από ιδιώτες με δικαίωμα εκμετάλλευσης για κάποιο χρονικό διάστημα (Ριο-Αντίρριο, Αττική Οδός, Μετρό, Αεροδρόμιο, κα).

Το ελληνικό κράτος είναι ο μεγαλύτερος ληστής του πολίτη που ζεί, εργάζεται και φορολογείται από αυτό. Αποτελούμε ένα μοναδικά αηδιαστικό υβρίδιο μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα. Είμαστε όπου μας συμφέρει ιδιώτες (τιμολόγια ΔΕΗ, ΟΤΕ και άλλα σκατά) αλλά και δημόσιο εκεί που μας συμφέρει (υπηρεσίες ΔΕΗ, ΟΤΕ και τα υπόλοιπα σκατά που λέγαμε πριν).

Δυστυχώς κανένα κόμμα και ποτέ δεν έδωσε στον πολίτη να καταλάβει πως θα εφαρμόσει όλα αυτά που υπόσχεται και να εξηγήσει αναλυτικά το που θα βρεί του αναγκαίους πόρους. Οι έλληνες είναι ιδιωτικά πλούσιοι αλλά δημόσια φτωχοί. Όλα τα άλλα είναι για εσωτερική κατανάλωση.

Ψιλο-Αγχος

Αγαπητό κοινό του χαζο-μπλογκ μου γειά σας!

Επέστρεψα από τη Σύρο και τώρα Αίγιο για μερικές ημέρες οικογενεικών διακοπών! Παρά το γεγονός ότι είναι καλοκαίρι και θα έπρεπε να είμαι πολύ πιο χαλαρός, η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι και τόσο...

Ο λόγος είναι ότι από Σεπτέμβρη μετακομίζω στο Λονδίνο για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Αυτό όσο καλό και αν ακούγεται, μου δημιουργεί άγχος! Όχι τόσο επειδή θα αλλάξω χώρα και θα φύγω από το οικογενειακό μου περιβάλλον (...καιρός ήταν, μέχρι και ο Μπομπ Σφουγγαράκης μένει μόνος του...) αλλά επειδή προσπαθώ να κάνω χίλια δυο πράγματα μέσω μειλ και δεν είναι καθόλου εύκολο όσο φαίνεται. Πολλά χαρτιά, αιτήσεις και τέτοιου τύπου γραφειοκρατίες που θέλουν πολύ κάψιμο μπροστά από μια οθόνη πισιού! Ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ πιο εύκολα αν ήμουν ήδη εκεί.

Τεσπά, δεν θέλω να πρήζω και πολύ κανέναν με τα δικά μου. Περάστε καλά το υπόλοιπο καλοκαίρι γιατί έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι οι ξέγνοιαστες διακοπές είναι πλέον πολυτέλεια όσο περνούν τα χρόνια!

Καλά πτυχία σε όσους παλεύουν μέσα στον Αύγουστο για αυτά! Νομίζω ότι είναι μικρή η θυσία μπροστά στο αποτέλεσμα...

Μπάι!

Summertime Reloaded

To themoni έλειψε, γύρισε και θα ξαναλείψει, αυτή τη φορά για τη Σύρο (προτιμώ να ακουω να τη λένε Σύρα, είναι πιο ρεμπέτικο...) και κάποιο άλλο κοντινό νησί, μάλλον την Τήνο αλλά ποιός ξέρει, μπορεί και τη Μύκονο!

Αν θέλετε μια ασχολία αυτές τις μέρες προσπαθήστε να καταρίψετε το ρεκόρ μου (4391) στο χαζοπαίχνιδο του Τεμπελόσκυλου (που αράζει την ουρά του στην Αστυπάλαια ατ δε μόμεντ)...Το ξέρω, μη γελάτε, είχα πραγματικά ανάγκη από διακοπές!!!

Τα αγαθά copies κτώνται!

Την παραπάνω φώτο την πέτυχα στο forum της (πρώην) σχολής μου και είναι πραγματικά το πιο τέλειο post που είδα τον τελευταίο καιρό και έλιωσα στο γέλιο!!! Η φώτο δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog Καφές και Τσιγάρο και αναδημοσιεύτηκε στο forum από τον Μιχάλη (του οποίου το άκρως ενδιαφέρον blog θα βρείτε εδώ)

Σε όσους δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν ότι είναι μέσα σε πλαίσιο είναι αυτά που έγραψαν οι φοιτητές και από κάτω ακολουθούν τα σχόλια του δύστυχου που διόρθωσε αυτά τα γραπτά. (Αντί για φυγόκεντρος γράφει αυγόκεντρος και λόγω του ότι η αντιγραφή έγινε μέσω κινητών κάποιοι έγραψαν Lsti2Tsti-1 δηλαδή L στο τετράγωνο επί T εις την μείον ένα...

Σκοπός αυτού του post δεν είναι τόσο να κράξω αυτούς που αντιγράφουν αλλά τους "φοιτηταράδες" που περηφανεύονται για την ακαδημαική τους μόρφωση και κοροιδεύουν τα "μαργαριτάρια" που προκύπτουν κάθε χρόνο στις πανελλαδικές εξετάσεις...

Summertime!

Το themoni θα απουσιάσει τις επόμενες μέρες για να πάει μια σύντομη τσάρκα στο χωριό του και να κάνει το πρώτο του μπάνιο για φέτος στα παγωμένα νερά της Αχαίας. Για όσους διαβάζουν για την εξεταστική υπομονή και προσπαθήστε να μην αποσυντονίζεστε από τον ήλιο ,τον καιρό και τις αιθέριες υπάρξεις (...ατάκα σταρ τσάνελ...) που παραδόξως μόνο το καλοκαίρι είναι αιθέριες!

Επειδή και εγώ μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες ήμουν φοιτητόνι (χαχα, πλέον δεν είμαι) και ξέρω τι εστί εξεταστική μέσα στο κατακαλόκαιρο (ΕΜΠ ήθελα ο μαλάκας) σας δίνω ένα χαζοπαίχνιδο να περνάτε την ώρας σας στο παρακάτω λινκ (είναι απαράδεκτο παιχνίδι αλλά τουλάχιστον έχει καλοκαιρινό mood) το οποίο είναι μια γραφικά βελτιωμένη εκδοχή εκείνου του παιχνιδιού σε MS-DOS που δυο τεράστια κεφάλια έπαιζαν κάτι σαν βόλει (...ο Μούσελ ξέρει πολύ καλά τι λέω...):

Boom Boom Volleyball

Όσοι δεν ψηθήκατε με αυτή τη μαλακία απλά παίξτε το πιο κολλητικό παιχνίδι σε όλο το διαδίκτυο (αρχαίο αλλά τέλειο):

Escapa!

Cu σε μερικές μέρες! Μπαμπάι!

Yours truly angry mob (...που με διαβάζετε φανατικά...)

Λάιβ Ριπόρτ νο. 3 και αυτή τη φορά έχω και κάτι παραπάνω να γράψω. Δευτέρα βράδυ πήγα στους Kaiser Chiefs αλλά δεν θα είχε πολύ σημασία να γράψω κριτική αν δεν είχα τη δυνατότητα να το παίξω και εγώ ροκσταριλίκι της πλάκας (αν θέλετε λεπτομέρειες ρωτήστε προσωπικά) έστω και για ένα βράδυ. Το λάιν απ της βραδιάς ήτανε pure αλτερνατίβα - μπριτποπίλα: Zebra Tracks, Good Shoes, Long Blondes και Kaiser Chiefs.

Να ξεκινήσω από τους Zebras. Κατ΄αρχήν ήταν το δεύτερο live τους σε φεστιβάλ αλλά ο κόσμος που είχε μαζευτεί ως τότε ήταν ελάχιστος. Γενικά υπήρχε μια αμηχανία στο παίξιμο τους αυτή τη φορά. Τους Good Shoes τους ήξερα λίγο και είχα ακούσει 1 μόνο κομμάτι τους. Καλοί μου φάνηκαν στο στυλ αυτό που πουλάει τρελά στο UK αυτή τη στιγμή. Είναι και νέοι σε ηλικία αλλά φοράνε πολύ τραγικά παπούτσια. Σχετικά τα ίδια και οι Long Blondes αν και είχαν ένα πιο αρτίστικο στυλάκι. Η φροντγούμαν πάντως γυναικάρα! Ο κόσμος μαζεύτηκε μέχρι να βγουν οι Kaiser Chiefs αν και λίγος (πολλά τα καλά λαιβ φέτος και οι διακοπές πλησιάζουν). Γενικά από τους τυπάδες από το Leeds είδα αυτό που περίμενα, δηλαδή μια μπάντα δεμένη με δυνατή σκηνική παρουσία που ακόμη και αν δεν σου αρέσουν δεν μπορείς να μην αποδεχτείς ότι δίνουν καλά λαιβ. Κομμάτια από πρώτο και δεύτερο δίσκο (πολύ πιο μέτριος από τον πρώτο), καλός ήχος αν και θα μπορούσε να είναι πιο δυνατός και γενικά βρώμισε βρετανίλα η βραδιά. Είναι και καλοί τυπάδες πάντως.

Παρατηρήσεις:

1) Πού ήταν η πιτσιρικαρία χθες;

2) Πού ήταν ο κόσμος γενικά χθές; Δε λέει ανοιχτό φεστιβάλ με 1500 άτομα...

3) Το μέρος στο αεροδρόμιο επειδή κάποιοι το έφτιαξαν για αεροπλάνα και όχι για κάρα δεν έχει σήμανση για το που σκατά να πας. Δεν θα έπρεπε η διοργάνωση να έχει έστω 5 κωλοπινακίδες; Την άλλη φορά θα ζητήσουμε οδηγίες από τον πύργο ελέγχου.

Αυτά είχα να πω για το λαιβ. Τις τελευταίες μέρες ζω συζυγικές καταστάσεις που γενικά τις έχω συνδέσει με καλοκαίρι στην Αθήνα και βλέπω άπειρες ταινίες (κυρίως όσες δεν πρόλαβα να δω το χειμώνα). Αν έχω να προτείνω κάτι είναι το Little miss Sunshine και το Volver που είδα σε ντιβιντί. Το πρώτο ανατρέπει πολλές αμερικάνικες χαζοταινίες μη μπορώντας να ξεφύγει από μερικά κλισέ χαζοταινιών, ενώ το Volver είναι δράμα του Αλμοδοβάρ με την ωραία εμμονή του στις γυναίκες. Καλή ταινία σε γενικές γραμμές με πολύ καλές ερμηνείες και το σενάριο με δόση από αρχαία τραγωδία.

Άντε να φύγετε τώρα διακοπές που κάθεστε και διαβάζετε τις μαλακίες μου! Μπάι.